Gisteren hadden we een mooie viering in Santa Cruz, één van de armste wijken van Mundo Novo. We kwamen samen in de living van een van de grootste huisjes van de wijk.
De huisjes zijn er bijna allemaal gebouwd met dikke aarden blokken, waarop enkele dikke takken liggen, die de asbestplaten ondersteunen.
De straat is een aardeweg, waar af en toe een greppeltje het rioolwater weglaat. (rioleringen zijn er niet)
Toen we er aankwamen hoorden we de kinderen zingen. Allen met de mooiste kleertjes aan, mooi gewassen, want de padre komt.
Twee catechisten, meisjes van rond de 20 jaar, begeleidden de zang.
Het evangelie spreekt in dit kader op een heel andere manier aan. Pr. Frans licht het voor de mensen toe: een rijke man heeft een overvloedige oogst en bouwt nog grotere schuren om die op te bergen, zodat hij de rest van zijn jaren een luilekker leventje kan leiden.
"Dwaas!" roept Jezus uit. Zoals op vele andere plaatsen komt Jezus hier niet als een braaf manneke naar voor. Moest de padre de mensen hier "dwaas" noemen, dan zouden ze hem buiten smijten.
God is goed, maar geen lamme goedzak. Hij wil dat iedereen het goed heeft, niet alleen de rijken...
Hier in de gemeenschap worden deze woorden enthousiast onthaald. Het is niet rechtvaardig, wanneer lonen maandenlang niet worden uitbetaald! God wil dat allen mogen eten.
De keuze voor de armen is bij pr. Frans heel radicaal, ook al wordt dit niet door sommigen in deze stad niet in dank aangenomen. De mensen houden van hun Padre.
De eucharistie is hier een feest. Christus is hier ten volle aanwezig, meer dan in brood en wijn alleen. Wanneer je de mensen in de ogen kijkt, wanneer je hen de vrede wenst, dan kan je niet anders dan hen graag zien.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
donderdag 9 augustus 2007
woensdag 8 augustus 2007
De Eucharistie
Een mooi moment was telkens het samen eucharistie vieren. Padre Antão Maria koos telkens een intentie om de eucharistie voor op te dragen, wat een sterke verbondenheid schiep.
In dit filmpje zie je hoe hij het onze vader zingt in zijn privé kapel.
In dit filmpje zie je hoe hij het onze vader zingt in zijn privé kapel.
De vreugde van de ascese
Toen we met de seminaristen gingen kijken naar de film: “into great silence”, dan was er iemand die me zei: ‘ik vond dat er toch niet veel vreugde te lezen staat op de gezichten”
Hier heb ik het tegendeel gezien. In de liturgie gebeurt alles enorm ernstig. Maar wanneer je dan eens praat met een broeder, dan komt een enorme spontaniteit en vreugde naar boven. Van één broeder viel me zijn wat sombere gelaatsuitdrukking op. Hij getuigde me: “mensen zien vaak enkel de harde schors van de buitenkant, maar ze zien niet hoe gelukkig wij eigenlijk wel zijn.”
Het duidelijkst kwam dit naar voor op zondag. In de namiddag hebben de broeders dan eerst kapitel em daarna recreatie. Padre Antão Maria had me gevraagd om tijdens die recreatie eens iets te vertellen over de Sint-Michielsbeweging. Ik had het in mijn stuntelig Braziliaans over de sociëteit, over de beweging en de jongeren, over de vriendschap met de armen en over het kerkasiel en de beweging voor vriendschap, vrede en geweldloosheid. Wonder bij wonder: ze begrepen wat ik zei en beloofden me hun gebed! Ze stelden nog vele vragen.
Gedeelde vreugde is dubbele vreugde: het was alsof alle broeders even blij waren als padre Antão Maria zelf, met het bezoek. Dit kwam sterk naar boven toen ik hen het beeldje van Onze Lieve Vrouw van Groeninge gaf. Het kreeg een ereplaatsje in de kapel waar padre Antão Maria dagelijks de mis celebreert. Zo mag onze beweging er blijvend aanwezig zijn.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
Hier heb ik het tegendeel gezien. In de liturgie gebeurt alles enorm ernstig. Maar wanneer je dan eens praat met een broeder, dan komt een enorme spontaniteit en vreugde naar boven. Van één broeder viel me zijn wat sombere gelaatsuitdrukking op. Hij getuigde me: “mensen zien vaak enkel de harde schors van de buitenkant, maar ze zien niet hoe gelukkig wij eigenlijk wel zijn.”
Het duidelijkst kwam dit naar voor op zondag. In de namiddag hebben de broeders dan eerst kapitel em daarna recreatie. Padre Antão Maria had me gevraagd om tijdens die recreatie eens iets te vertellen over de Sint-Michielsbeweging. Ik had het in mijn stuntelig Braziliaans over de sociëteit, over de beweging en de jongeren, over de vriendschap met de armen en over het kerkasiel en de beweging voor vriendschap, vrede en geweldloosheid. Wonder bij wonder: ze begrepen wat ik zei en beloofden me hun gebed! Ze stelden nog vele vragen.
Gedeelde vreugde is dubbele vreugde: het was alsof alle broeders even blij waren als padre Antão Maria zelf, met het bezoek. Dit kwam sterk naar boven toen ik hen het beeldje van Onze Lieve Vrouw van Groeninge gaf. Het kreeg een ereplaatsje in de kapel waar padre Antão Maria dagelijks de mis celebreert. Zo mag onze beweging er blijvend aanwezig zijn.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
De nachtofficie
Een tweede element waarvan Karthuizers leven, is de nachtofficie. Hier is het reeds om 18.00u donker, waardoor het leven ook vrij snel stil valt. Rond 19.30u luidt het angelusklokje en daarna gaan de broeders de grote stilte in, m.a.w. slapen.
Ikzelf ging ook rond 20.00u slapen: alles is dan stil en het is bovendien berekoud (zaterdagnacht vroor het)
Om middernacht begint dan de nachtofficie. Op weekdagen duurt ze tot 2.00u, op zon- en feestdagen duurt ze tot 3.00u.
Ik maakte drie maal de nachtofficie mee. Het is een enorm sterk gebedsmoment, dat begint met een lezingendienst en eindigt met de lauden. Maar de liturgie steekt vol variatie: de broeders nemen om beurt de voorzang en het voor-lezen op zich. Door de verschillende stemtimbres kon ik hier echt van genieten. Gregoriaanse muziek klinkt hier zoveel mooier dan thuis.
Alles loopt ook heel vlot in elkaar. Zo gaan de officies relatief snel vooruit.
De gezangen staan in enorm grote boeken, die meer dan 100 jaar oud zijn. De hoofdletters zijn sierlijk versierd. Dit alles brengt mee dat de liturgie enorm mooi verzorgd is. Het deed me bij momenten wat denken aan orthodoxe liturgie.
Ikzelf ging ook rond 20.00u slapen: alles is dan stil en het is bovendien berekoud (zaterdagnacht vroor het)
Om middernacht begint dan de nachtofficie. Op weekdagen duurt ze tot 2.00u, op zon- en feestdagen duurt ze tot 3.00u.
Ik maakte drie maal de nachtofficie mee. Het is een enorm sterk gebedsmoment, dat begint met een lezingendienst en eindigt met de lauden. Maar de liturgie steekt vol variatie: de broeders nemen om beurt de voorzang en het voor-lezen op zich. Door de verschillende stemtimbres kon ik hier echt van genieten. Gregoriaanse muziek klinkt hier zoveel mooier dan thuis.
Alles loopt ook heel vlot in elkaar. Zo gaan de officies relatief snel vooruit.
De gezangen staan in enorm grote boeken, die meer dan 100 jaar oud zijn. De hoofdletters zijn sierlijk versierd. Dit alles brengt mee dat de liturgie enorm mooi verzorgd is. Het deed me bij momenten wat denken aan orthodoxe liturgie.
Vrijdag 3 augustus: wandeldag
In het Karthuizerleven is wandelen erg belangrijk. Elke week doet de gemeenschap een stevige wandeling van 4 uur om eens wat bij te praten. Twee aan twee gaan de broeders op weg, om over de diepste dingen van het leven uit te wisselen.
Vandaag mocht ik zo’n wandeling maken met padre Antão Maria. We vertrokken om 10.30u en wandelden tot 16.30u. Hoewel we onder een dreigend wolkendek stapten, genoot ik toch ten volle van de natuur.
Maar op zo’n wandeling praat je niet zomaar over het weer. We hadden het beiden over onze roeping, over de vreugden en de beproevingen die deel uit maken van ons avontuur met God. Het was een Emmaüsgebeuren. Onze gesprekken werden gedragen met het bidden van de rozenkrans.
Padre Antão Maria keek op van de frisse manier waarop wij de rozenkrans nu bidden. Dankjewel goede broer Johan, omdat je me hierin weer smaak gaf, tijdens de vele initiatieven die je hiertoe in het seminarie neemt.
De natuur tijdens deze wandeling was prachtig. Mocht deze streek in België liggen, dan zou ze zeer toeristisch zijn. Sinaasappelbomen groeien hier zomaar in het wild, was maakt dat we tijdens de wandeling konden snoepen van de schepping. Een mandarijntje vers van de struik is zoveel lekkerder dan het fruit in België.
Vandaag mocht ik zo’n wandeling maken met padre Antão Maria. We vertrokken om 10.30u en wandelden tot 16.30u. Hoewel we onder een dreigend wolkendek stapten, genoot ik toch ten volle van de natuur.
Maar op zo’n wandeling praat je niet zomaar over het weer. We hadden het beiden over onze roeping, over de vreugden en de beproevingen die deel uit maken van ons avontuur met God. Het was een Emmaüsgebeuren. Onze gesprekken werden gedragen met het bidden van de rozenkrans.
Padre Antão Maria keek op van de frisse manier waarop wij de rozenkrans nu bidden. Dankjewel goede broer Johan, omdat je me hierin weer smaak gaf, tijdens de vele initiatieven die je hiertoe in het seminarie neemt.
De natuur tijdens deze wandeling was prachtig. Mocht deze streek in België liggen, dan zou ze zeer toeristisch zijn. Sinaasappelbomen groeien hier zomaar in het wild, was maakt dat we tijdens de wandeling konden snoepen van de schepping. Een mandarijntje vers van de struik is zoveel lekkerder dan het fruit in België.
Aangekomen bij pr. Frans
Na enkele schitterende dagen bij de Karthuizers, waarover ik later wat meer vertel, ben ik nu in Novo Mundo. (blijkbaar zijn enkele berichten die ik vanuit Ivorá verstuurde nooit opç de website geraakt.)
Na enkele dagen in het rijkere zuiden was de aankomst hier nogal confronterend. Hier zie je de armoede. Toch zijn de mensen hier zeer optimistisch en willen hun lot verbeteren.
pr. Frans leeft hier erg sober, in een huis dat openstaat voor mensen. Leni is tegelijk dovenlerares en huishoudster, studeert bovendien aan de universiteit en heeft een gezin met 2 kinderen, die hier in het parochiehuis heel wat leven in huis brengen.
Dank voor jullie verbondenheid vanuit België en ik zal zo vlug mogelijk wat meer vertellen over de eerste dagen...
Na enkele dagen in het rijkere zuiden was de aankomst hier nogal confronterend. Hier zie je de armoede. Toch zijn de mensen hier zeer optimistisch en willen hun lot verbeteren.
pr. Frans leeft hier erg sober, in een huis dat openstaat voor mensen. Leni is tegelijk dovenlerares en huishoudster, studeert bovendien aan de universiteit en heeft een gezin met 2 kinderen, die hier in het parochiehuis heel wat leven in huis brengen.
Dank voor jullie verbondenheid vanuit België en ik zal zo vlug mogelijk wat meer vertellen over de eerste dagen...
donderdag 2 augustus 2007
Hallo allemaal,
ik ben goed aangekomen in Brazilië. Ik ben wel mijn visa en mijn bankkaart in België laten liggen. Ik ga mijn plan trekken zonder.
De reis verliep tot nog toe vlekkeloos. Ik zat naast een Afrikaanse mama, een hele lieve moslima.
Ik ben nu in Sao Paulo onderweg naar de andere luchthaven. Het is nu 18u en de zon gaat hier onder. Morgen ben ik bij de kartuizers.
De onderstaande foto's werden genomen in de luchthaven Brussel Nationaal. Elke godsdienst heeft er zijn gebedsruimte.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
ik ben goed aangekomen in Brazilië. Ik ben wel mijn visa en mijn bankkaart in België laten liggen. Ik ga mijn plan trekken zonder.
De reis verliep tot nog toe vlekkeloos. Ik zat naast een Afrikaanse mama, een hele lieve moslima.
Ik ben nu in Sao Paulo onderweg naar de andere luchthaven. Het is nu 18u en de zon gaat hier onder. Morgen ben ik bij de kartuizers.
De onderstaande foto's werden genomen in de luchthaven Brussel Nationaal. Elke godsdienst heeft er zijn gebedsruimte.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
Abonneren op:
Posts (Atom)