Deze middag was de laatste middag dat we met zijn allen samen waren. Voor deze gelegenheid maakte Leni een heerlijke maaltijd klaar. Het beste gerecht dat ik in de laatste maanden gegeten heb.
Het was een soort rundsvlees dat opgevuld was met een mengsel van eieren, ajuin en tomatenpuree en gemarineerd in rode wijn een provincaalse kruiden.
Als aperitief de heerlijke Caiperinha en tijdens de maaltijd heerlijk succo.
Na de maaltijd kon ik een geschenkje overhandigen en zo zowel de kinderen als mama blij maken.
Vol dankbaarheid beleefde ik dit gezellige moment.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
zondag 19 augustus 2007
Armoede raakt...
Gisterennamiddag gingen we nog een rondje maken door de stad. pr. Frans reed met de wagen door enkele wijken die heel arm zijn.
Toen we de wijk Polyvalente opreden, werd ik diep geraakt door de ontmoeting met het gezin van Larçio. Larçio is een jongen van 16 met een meervoudige handicap: mentaal, fysiek en op één oog visueel gehandicapt.
Ook voor hem spant pr. Frans momenteel een rechtszaak in, omdat de overheid zijn tegemoetkoming introk.
We ontmoetten de mama. Ze is weduwe of verlaten - God weet het - en woont in een huisje van 7 meter op 7, met haar 4 kinderen. Het huisje ligt in een weide en is enkel bereikbaar via een aarden paadje, die er vaak modderig bij ligt.
De kinderen, enkele op blote voeten en enkele met sletskes, rillen van de kou. Het zijn mooie kinderen. Een bengeltje van een jaar of 7 rent vol levensvuur door de weide, toppezot omdat de padre en een etrangerio langs komen.
Vooral de ogen van het meisje troffen me diep. Een tiener, ongeveer even oud als mijn petekind, wat vervuild van de modder. Speelgoed hebben ze niet, maar dat hebben ze misschien ook niet nodig. Een toekomst, dat ze het beter mag stellen in het leven dan haar mama...
Ach God, kon ik ze maar helpen. Terwijl we praatten controleerde moeder de huid van het meisje en trok achter haar oor een grote teek uit.
Ik lag er gisteren wakker van. Ik stond op en sloeg de Bijbel open op het evangelie van de dag... "Laat die kinderen tot Mij komen. Aan hen die zjn zoals zij, behoort het Rijk der hemelen!"
Concreter kan het evangelie niet zijn.
Uit respect nam ik hier geen foto's.
Toen we de wijk Polyvalente opreden, werd ik diep geraakt door de ontmoeting met het gezin van Larçio. Larçio is een jongen van 16 met een meervoudige handicap: mentaal, fysiek en op één oog visueel gehandicapt.
Ook voor hem spant pr. Frans momenteel een rechtszaak in, omdat de overheid zijn tegemoetkoming introk.
We ontmoetten de mama. Ze is weduwe of verlaten - God weet het - en woont in een huisje van 7 meter op 7, met haar 4 kinderen. Het huisje ligt in een weide en is enkel bereikbaar via een aarden paadje, die er vaak modderig bij ligt.
De kinderen, enkele op blote voeten en enkele met sletskes, rillen van de kou. Het zijn mooie kinderen. Een bengeltje van een jaar of 7 rent vol levensvuur door de weide, toppezot omdat de padre en een etrangerio langs komen.
Vooral de ogen van het meisje troffen me diep. Een tiener, ongeveer even oud als mijn petekind, wat vervuild van de modder. Speelgoed hebben ze niet, maar dat hebben ze misschien ook niet nodig. Een toekomst, dat ze het beter mag stellen in het leven dan haar mama...
Ach God, kon ik ze maar helpen. Terwijl we praatten controleerde moeder de huid van het meisje en trok achter haar oor een grote teek uit.
Ik lag er gisteren wakker van. Ik stond op en sloeg de Bijbel open op het evangelie van de dag... "Laat die kinderen tot Mij komen. Aan hen die zjn zoals zij, behoort het Rijk der hemelen!"
Concreter kan het evangelie niet zijn.
Uit respect nam ik hier geen foto's.
zaterdag 18 augustus 2007
Verjaardagswensen
Vandaag is het de verjaardag van mijn broer Lieven. Van harte proficiat goede broer. Vanuit Brazilië leef ik mee met jou en met je mooi gezinnetje... Het is trouwens Lieven die twee weken geleden om 4 uur opstond om mij naar de luchthaven te brengen. En dit terwijl hij de avond ervoor een barbecue had en dezelfde dag nog zelf op reis vertrok... Merci broere... Ik zal voor jou een Caiperhina klaar zetten, als je nog eens passeert langs Kortrijk!
Vanuit België kreeg ik ook heel wat wensen voor mijn verjaardag. Dankjewel Kristof...
Eigenlijk was ik van plan om mij verjaardag in stilte te laten voorbij gaan. Het is een dagje zoals vele andere... En op je vierendertigste hoeven de jaren niet te snel meer bij te komen.
Maar de genegenheid die deze website uitdrukt doet wel deugd. Het schept een verbondenheid met de thuisbasis. Dankjewel allemaal...
Vanuit België kreeg ik ook heel wat wensen voor mijn verjaardag. Dankjewel Kristof...
Eigenlijk was ik van plan om mij verjaardag in stilte te laten voorbij gaan. Het is een dagje zoals vele andere... En op je vierendertigste hoeven de jaren niet te snel meer bij te komen.
Maar de genegenheid die deze website uitdrukt doet wel deugd. Het schept een verbondenheid met de thuisbasis. Dankjewel allemaal...
vrijdag 17 augustus 2007
Een dagje vrij
Vandaag moest pr. Frans de hele dag naar Ruy Barbosa voor diocesane vergaderingen. Ik was hier dus een dagje alleen.
Maar geen nood. Leni was hier ook met de kinderen.
Leni is het vrouwtje-doe-het-al bij pr. Frans. ´s morgens is ze bezig met het huishouden en het middagmaal, 's namiddags geeft ze les aan doven, in de vooravond doet ze huishoudelijk werk en bereidt ze het avondmaal. Rond 18.30u wast ze de kinderen in de douche en daarna gaat ze naar huis. Thuis studeert ze nog linguistiek via afstandsonderwijs aan de universiteit van Salvador. Op die manier zijn haar dagen goed gevuld. Ze is jong en ze wil wat.
Met haar 24 jaar gaat ze een mooie toekomst tegemoet: ze heeft twee schatten van kinderen: Otavio (5) en Enrique(3), een goede man Mathias, ze is intelligent, beiden hebben werk en pr. Frans ziet haar als opvolger coördinator voor Podes.
Haar moeder woonde zelf in een heel eenvoudige huisje in een arme wijk.
Zij slaagt erin om in één generatie de kloof te overbruggen, dankzij haar grote wilskracht en de begeleiding van pr. Frans. In haar heeft pr. Frans een erg loyale medewerkster en bovendien een keukenprinces. Ze maakt hier de heerlijkste maaltijden klaar.
Deze voormiddag mocht ik Leni leren een weblog te maken. Ze is er al goed mee weg. Haar coördinaten zijn: http://podesleni.blogspot.com/
Deze middag maakte ze een heerlijke maaltijd voor me klaar. De kinderen en Mathias kwamen met ons mee eten samen met één van de leerlingen van de dovenschool.
We aten een soort varkensvlees (schouder van de voorpoten) met rijst, bruine bonen en groenten. En natuurlijk een glas verse succo erbij.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
Deze namiddag ging ik wandelen naar de berg Santa Cruz, waar een klein kapelletje staat. De weg ging langs een steil kronkelend pad de berg op. Boven op de berg ontmoette ik een gepensioneerde leraar engels die boven op de berg bezig is met een kiosk te bouwen, van waarop je een heel mooi zicht hebt op de streek. Hij begon me al zijn plannen uiteen doen. Toen ik even probeerde over te schakelen naar het engels merkte ik dat hij eigenlijk niet veel engels kende> "Ach, ik ben al drie jaar op pensioen..." Het niveau van zijn engels is zoals mijn niveau van Braziliaans, maar ik geef nog geen 40 jaar Braziliaans op school...
Voor de terugtocht besloot ik langs de wijk Santa Cruz te gaan, waar we vorige week eucharistie vierden.
Onderweg kwam ik verschillende mensen tegen die me nog kenden. Een meisje van 10 jaar vertelde me dat ze me kende. Ik zei: "van de mis in Santa Cruz?" Ze zei trots: "Ja, en 't was in mijn huis!"
Sommigen mensen begonnen hele verhalen te vertellen. Ik moet toegeven dat ik soms "sim" zei en knikte terwijl ik eigenlijk helemaal niet had begrepen wat ze zeiden. Eén vrouwtje zei me: "Aha, de toekomstige padre van Mundo Novo!"
Teruggekomen in de stad vond ik een speelgoedwinkel en kocht er plastieken ballen voor de kinderen. Dan kan ik zaterdag een leuk geschenkje geven...
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
Maar geen nood. Leni was hier ook met de kinderen.
Leni is het vrouwtje-doe-het-al bij pr. Frans. ´s morgens is ze bezig met het huishouden en het middagmaal, 's namiddags geeft ze les aan doven, in de vooravond doet ze huishoudelijk werk en bereidt ze het avondmaal. Rond 18.30u wast ze de kinderen in de douche en daarna gaat ze naar huis. Thuis studeert ze nog linguistiek via afstandsonderwijs aan de universiteit van Salvador. Op die manier zijn haar dagen goed gevuld. Ze is jong en ze wil wat.
Met haar 24 jaar gaat ze een mooie toekomst tegemoet: ze heeft twee schatten van kinderen: Otavio (5) en Enrique(3), een goede man Mathias, ze is intelligent, beiden hebben werk en pr. Frans ziet haar als opvolger coördinator voor Podes.
Haar moeder woonde zelf in een heel eenvoudige huisje in een arme wijk.
Zij slaagt erin om in één generatie de kloof te overbruggen, dankzij haar grote wilskracht en de begeleiding van pr. Frans. In haar heeft pr. Frans een erg loyale medewerkster en bovendien een keukenprinces. Ze maakt hier de heerlijkste maaltijden klaar.
Deze voormiddag mocht ik Leni leren een weblog te maken. Ze is er al goed mee weg. Haar coördinaten zijn: http://podesleni.blogspot.com/
Deze middag maakte ze een heerlijke maaltijd voor me klaar. De kinderen en Mathias kwamen met ons mee eten samen met één van de leerlingen van de dovenschool.
We aten een soort varkensvlees (schouder van de voorpoten) met rijst, bruine bonen en groenten. En natuurlijk een glas verse succo erbij.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
Deze namiddag ging ik wandelen naar de berg Santa Cruz, waar een klein kapelletje staat. De weg ging langs een steil kronkelend pad de berg op. Boven op de berg ontmoette ik een gepensioneerde leraar engels die boven op de berg bezig is met een kiosk te bouwen, van waarop je een heel mooi zicht hebt op de streek. Hij begon me al zijn plannen uiteen doen. Toen ik even probeerde over te schakelen naar het engels merkte ik dat hij eigenlijk niet veel engels kende> "Ach, ik ben al drie jaar op pensioen..." Het niveau van zijn engels is zoals mijn niveau van Braziliaans, maar ik geef nog geen 40 jaar Braziliaans op school...
Voor de terugtocht besloot ik langs de wijk Santa Cruz te gaan, waar we vorige week eucharistie vierden.
Onderweg kwam ik verschillende mensen tegen die me nog kenden. Een meisje van 10 jaar vertelde me dat ze me kende. Ik zei: "van de mis in Santa Cruz?" Ze zei trots: "Ja, en 't was in mijn huis!"
Sommigen mensen begonnen hele verhalen te vertellen. Ik moet toegeven dat ik soms "sim" zei en knikte terwijl ik eigenlijk helemaal niet had begrepen wat ze zeiden. Eén vrouwtje zei me: "Aha, de toekomstige padre van Mundo Novo!"
Teruggekomen in de stad vond ik een speelgoedwinkel en kocht er plastieken ballen voor de kinderen. Dan kan ik zaterdag een leuk geschenkje geven...
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
Armoede in Mundo Novo
Hier in Mundo Novo is veel armoede. Dit merkte ik vooral in de wijk Floresta, waar we enkele dagen geleden eucharistie vieren. Deze wijk bestaat uit een lange straat, die klimt, de berg op. De eerste helft van de straat (tot aan het schooltje) wil geen contact hebben met de tweede helft. In het tweede deel zijn drugbendes de baas. Als vreemdeling is het zeer onverstandig om na zonsondergang door de Floresta te wandelen. De mensen in de Floresta zijn vooral dagloners, die blij zijn als ze werk vinden voor één dag of gezinnen die leven van het pensioen van een inwonende grootmoeder.
Maar armoede vind je hier eigenlijk overal. 3500 gezinnen ontvangen in Mundo Novo de Bolso Familia, een soort voedselpaketten met bonen en Manjokmeel.
15000 mensen hier leven dus van enkel bonen en Manjok. Hun voeding is dus heel eenzijdig.
Vaak worden mensen misbruikt en in zekere zin is de slavenarbeid hier nog niet verdwenen. Soms wachten werkgevers maanden om het loon uit te betalen, of betalen ze gewoon niet.
Een koffieplukker wordt betaald per zak koffie die hij binnen brengt. Dit wil zeggen dat hij per dag maximum 4 á 6 R$ kan verdienen, wat overeen komt met 1,5 á 2 euro.
Onlangs kwamen we een man tegen die halfzijdig verlamd is. Hij gaat strompelend door het leven. De adviserend geneesheer van de overheid had gesteld dat hij geen invaliditeit nodig had. Maar pr. Frans spande een rechtzaak in tegen de overheid. Gisteren kregen we bericht dat we gewonnen hebben en dat de man opnieuw van een tegemoetkoming kan genieten. Op die manier bindt pr. Frans de strijd aan tegen de extreme armoede. Verschillende malen ging pr. Frans reeds gaan protesteren bij het gemeentebestuur, omdat die haar arbeiders niet uitbetaalde.
Maar naast die individuele acties organiseert de kerk ook structurele vormen van armoedebestrijding.
Om de ondervoeding tegen te gaan, wordt vanuit de parochie de gezinspastoraal georganiseerd. Moeders met kinderen kunnen er terecht om hun kindje te laten wegen, om advies te krijgen rond borstvoeding, om ondervoeding tegen te gaan. We kunnen het een beetje vergelijken met de dienstverlening van Kind en Gezin bij ons, maar dan volledig door de kerk georganiseerd.
Dit initiatief wordt financieel volledig gedragen door de mensen van de parochie: iedereen die een elektriciteits- of waterrekening ontvangt kan ermee instemmen dat telkens een bedrag wordt afgehouden voor dit initiatief. Zo kunnen voedingssupplementen voor de kinderen aangekocht worden.
In het gebed kunnen we ook strijden voor meer rechtvaardigheid. Een mooi gebed kan het volgende zijn:
Heer,
geef brood aan zij die honger hebben,
en geef honger naar gerechtigheid,
aan zij die brood hebben.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
Maar armoede vind je hier eigenlijk overal. 3500 gezinnen ontvangen in Mundo Novo de Bolso Familia, een soort voedselpaketten met bonen en Manjokmeel.
15000 mensen hier leven dus van enkel bonen en Manjok. Hun voeding is dus heel eenzijdig.
Vaak worden mensen misbruikt en in zekere zin is de slavenarbeid hier nog niet verdwenen. Soms wachten werkgevers maanden om het loon uit te betalen, of betalen ze gewoon niet.
Een koffieplukker wordt betaald per zak koffie die hij binnen brengt. Dit wil zeggen dat hij per dag maximum 4 á 6 R$ kan verdienen, wat overeen komt met 1,5 á 2 euro.
Onlangs kwamen we een man tegen die halfzijdig verlamd is. Hij gaat strompelend door het leven. De adviserend geneesheer van de overheid had gesteld dat hij geen invaliditeit nodig had. Maar pr. Frans spande een rechtzaak in tegen de overheid. Gisteren kregen we bericht dat we gewonnen hebben en dat de man opnieuw van een tegemoetkoming kan genieten. Op die manier bindt pr. Frans de strijd aan tegen de extreme armoede. Verschillende malen ging pr. Frans reeds gaan protesteren bij het gemeentebestuur, omdat die haar arbeiders niet uitbetaalde.
Maar naast die individuele acties organiseert de kerk ook structurele vormen van armoedebestrijding.
Om de ondervoeding tegen te gaan, wordt vanuit de parochie de gezinspastoraal georganiseerd. Moeders met kinderen kunnen er terecht om hun kindje te laten wegen, om advies te krijgen rond borstvoeding, om ondervoeding tegen te gaan. We kunnen het een beetje vergelijken met de dienstverlening van Kind en Gezin bij ons, maar dan volledig door de kerk georganiseerd.
Dit initiatief wordt financieel volledig gedragen door de mensen van de parochie: iedereen die een elektriciteits- of waterrekening ontvangt kan ermee instemmen dat telkens een bedrag wordt afgehouden voor dit initiatief. Zo kunnen voedingssupplementen voor de kinderen aangekocht worden.
In het gebed kunnen we ook strijden voor meer rechtvaardigheid. Een mooi gebed kan het volgende zijn:
Heer,
geef brood aan zij die honger hebben,
en geef honger naar gerechtigheid,
aan zij die brood hebben.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
donderdag 16 augustus 2007
Podes
Vandaag gingen we nogmaals naar het project Podes. Deze keer waren de leerlingen wel aanwezig in de school. Ik mocht deze voormiddag mee helpen in het klasje van de jongeren met een mentale handicap. Vier van de vijf leerlingen waren aanwezig. Er waren allerlei activiteiten, zoals oefeningen voor oog-hand-coördinatie, koken,...
Deze namiddag waren twee klasjes van jongeren met een auditieve handicap aanwezig. In de ene klas waren de leerlingen bezig met oefeningen voor oriëntatie in het jaar- maand- en dagschema. In de andere klas maakten de leerlingen schrijfoefeningen.
Toen we thuis kwamen was Leni bezig met de voorbereiding van een toneelopvoering door doven. Het is indrukwekkend hoe ze de jongeren kan stimuleren en animeren.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
Deze namiddag waren twee klasjes van jongeren met een auditieve handicap aanwezig. In de ene klas waren de leerlingen bezig met oefeningen voor oriëntatie in het jaar- maand- en dagschema. In de andere klas maakten de leerlingen schrijfoefeningen.
Toen we thuis kwamen was Leni bezig met de voorbereiding van een toneelopvoering door doven. Het is indrukwekkend hoe ze de jongeren kan stimuleren en animeren.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
woensdag 15 augustus 2007
Terug van de Chapada Diamantinha
Hallo,
We zijn net terug van de Chapada. Het is een groot reservaat, de grootte van ongveer half West-Vlaanderen, waar men vroeger aan diamantwinning deed.
Dit zie je in de stadjes die er liggen. Vroeger waren het welstellende stadjes, maar sinds er geen diamanten meer zijn, is de rijkdom er ook weg gevallen. Men probeert nu het toerisme wat te promoten, wat nog niet helemaal lukt.
De natuur is er prachtig: hoge rotsen met diepe kloven, riviertjes die door de rotsen lopen, bij momenten via ondergrondse gangen.
De foto's zijn sprekend...
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
We zijn net terug van de Chapada. Het is een groot reservaat, de grootte van ongveer half West-Vlaanderen, waar men vroeger aan diamantwinning deed.
Dit zie je in de stadjes die er liggen. Vroeger waren het welstellende stadjes, maar sinds er geen diamanten meer zijn, is de rijkdom er ook weg gevallen. Men probeert nu het toerisme wat te promoten, wat nog niet helemaal lukt.
De natuur is er prachtig: hoge rotsen met diepe kloven, riviertjes die door de rotsen lopen, bij momenten via ondergrondse gangen.
De foto's zijn sprekend...
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
Abonneren op:
Posts (Atom)