zondag 12 augustus 2007
Naar Chapada Diamantinha
Op maandag 13, dinsdag 14 en woensdag 15 augustus gaan we naar de Chapada Diamantinha, een regio met beschermde natuur. Ik zal dus de komende drie dagen geen nieuwe items posten op de blog.
Zo leven échte cowboys
Deze namiddag was er een eucharistieviering in Pé do Morro,een gehuchtje dat zo'n 30 kilometer afgelegen is van de bewoonde wereld. De enige weg ernaartoe is een klein aardewegje, zoals je die in België zelf in de meest afgelegen landbouwgebieden niet meer vindt. Pr. Frans diende echte acrobatenstreken uit te halen om met de auto zich een weg te banen. Gelukkig hadden we een lifter mee, die de weg heel goed kent. Onderweg moesten we 18 keer uitstappen om een hekken open te doen. Dan reden we tenmidden de koeien of de paarden en kwamen we regelmatig stoere cowboys te paard tegen.
Na een uurtje rijden kwamen we aan in de wijkschool. Het grootste klaslokaal zat al vol met de vrouwen en kinderen. Toen de mis bijna zou beginnen, kwamen ook de mannen in groepjes van een viertal te paard aan. Voor de school stonden slechts twee auto's, maar een twintigtal paarden.
Terwijl alle vrouwen en kinderen vroom op stoeltjes met kleine tafelbladen zaten, stonden alle mannen achteraan in één rij recht. Stoere cowboys, leren jassen, laarzen en zware schoenen, de oren doorspeld. Toch werd ieder gebed meegepreveld, werd elk kruisteken gemaakt en werden handen gegeven bij het onze vader en de vredeswens. Zingen is echter voorbehouden aan de vrouwen. Van secularisatie is hier nog geen sprake.
Het was een mooi moment toen het kindje gedoopt werd. De moeder van het kindje (van ongeveer 6 jaar oud) kan nog niet veel ouder geweest zijn dan 20 jaar. Ook hier zijn tienerzwangerschappen schering en inslag. Ze is nu voor de 3° keer zwanger. Maar ze zorgt heel goed voor haar kindjes.
Hier zijn de mensen niet rijk, maar er is ook geen armoede zoals in de Favella's. De mensen leven in een harde wereld, sterk verbonden met de natuur, maar zien er gelukkig uit.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
Na een uurtje rijden kwamen we aan in de wijkschool. Het grootste klaslokaal zat al vol met de vrouwen en kinderen. Toen de mis bijna zou beginnen, kwamen ook de mannen in groepjes van een viertal te paard aan. Voor de school stonden slechts twee auto's, maar een twintigtal paarden.
Terwijl alle vrouwen en kinderen vroom op stoeltjes met kleine tafelbladen zaten, stonden alle mannen achteraan in één rij recht. Stoere cowboys, leren jassen, laarzen en zware schoenen, de oren doorspeld. Toch werd ieder gebed meegepreveld, werd elk kruisteken gemaakt en werden handen gegeven bij het onze vader en de vredeswens. Zingen is echter voorbehouden aan de vrouwen. Van secularisatie is hier nog geen sprake.
Het was een mooi moment toen het kindje gedoopt werd. De moeder van het kindje (van ongeveer 6 jaar oud) kan nog niet veel ouder geweest zijn dan 20 jaar. Ook hier zijn tienerzwangerschappen schering en inslag. Ze is nu voor de 3° keer zwanger. Maar ze zorgt heel goed voor haar kindjes.
Hier zijn de mensen niet rijk, maar er is ook geen armoede zoals in de Favella's. De mensen leven in een harde wereld, sterk verbonden met de natuur, maar zien er gelukkig uit.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
Bezoek aan de Cisterciënzerabdij van Jequitibá
Gisteren waren we te gast in de abdij van Jequitibá. Het is een cisterciënzerabdij die nogal centraal gelegen is in het bisdom Ruy Barbosa, waar alle priesters van dit bisdom elk jaar een week samen op bezinning gaan. pr. Frans is er goed thuis. Hij kent er de Oostenrijkse abt goed.
Dom José Hegenberger nam de tijd om ons een rondleiding te geven in deze abdij, waar 11 broeders samen leven. In het verleden hadden ze een school, maar nu zijn ze vooral bezig met het onthaal van de gasten.
Vooral de kerk is er het bezichtigen waard. Het werd gebouwd door een architect uit Salvador en is erg consequent van stijl.
In het gastenhuis is ook een klein museum waar de meeste dieren tentoongesteld worden die in deze streek leven. Blijkbaar leven hier ook enorm grote wurgslangen, maar die kom je niet zo vaak tegen.
Tenslotte kregen we een lekker vieruurtje met heerlijke mango en vruchtensap, zoals je in Europa niet kan drinken.
Dom José Hegenberger nam de tijd om ons een rondleiding te geven in deze abdij, waar 11 broeders samen leven. In het verleden hadden ze een school, maar nu zijn ze vooral bezig met het onthaal van de gasten.
Vooral de kerk is er het bezichtigen waard. Het werd gebouwd door een architect uit Salvador en is erg consequent van stijl.
In het gastenhuis is ook een klein museum waar de meeste dieren tentoongesteld worden die in deze streek leven. Blijkbaar leven hier ook enorm grote wurgslangen, maar die kom je niet zo vaak tegen.
Tenslotte kregen we een lekker vieruurtje met heerlijke mango en vruchtensap, zoals je in Europa niet kan drinken.
De natuur in Mundo Novo
Hoewel Mundo Novo een druk stadje is, is het omgeven door prachtige natuur. De streek is hier erg heuvelachtig en in de dalen zijn vaak vijvers waar vis gekweekt wordt. Enkele de grote verbindingswegen zijn in asfalt, alle andere wegen (90%) zijn aardewegen. Op die wegen moet je heel behendig slalommen tussen de vele putten, de loslopende ezels, koeien en de kippen.
Als je een kip doodrijdt, moet je stoppen om de eigenaar te vergoeden.
Over een afstand van 30 km. doe je al snel een uur. Als je dan weet dat de parochie van pr. Frans ongeveer de grootte kent van West-Vlaanderen, dan begrijp je dat het rijden met de auto best vermoeiend kan zijn. Gelukkig maken de mooie landschappen veel goed.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
Als je een kip doodrijdt, moet je stoppen om de eigenaar te vergoeden.
Over een afstand van 30 km. doe je al snel een uur. Als je dan weet dat de parochie van pr. Frans ongeveer de grootte kent van West-Vlaanderen, dan begrijp je dat het rijden met de auto best vermoeiend kan zijn. Gelukkig maken de mooie landschappen veel goed.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
zaterdag 11 augustus 2007
Het stadsleven in Mundo Novo
De stad Mundo Novo is een kleine stad, maar vormt wel het centrum van de regio. Het is gelegen tussen verschillende bergen, waarvan sommige tot 1000 meter hoog zijn.
De natuur in de streek is prachtig.
Het stadsleven loopt hier van zonsopgang tot zonsondergang. Het ganse jaar door is het hier klaar rond 6.00u 's morgens tot 18.00u 's avonds. Het leven verstilt hier sterk na 18.00u
Op zaterdag is er markt. Vanuit heel de streek komen de kleine boeren hun koopwaar aanbieden. Heel veel fruit, een beetje groenten, maar ook allerlei klein gereedschap kan je er vinden. In een grote hal wordt vlees verkocht. Het ziet er echter niet smakelijk uit. Het ligt ongekoeld op vuile tafels waar vliegen opzitten. Ik denk dat elke europeaan ziek wordt van zo'n vlees.
's Avonds is hier geen uitgangsleven zoals bij ons. Er zijn wel enkele cafeetjes, maar veel jongeren hangen gewoon in groepjes op straat rond. Er is een groot drugprobleem in de stad.
Elke avond zijn hier tal van liturgische activiteiten. Er zijn hier een vijftiental sektaire kerkjes, die de mensen dreigen met de hel en ondertussen het geld uit hun beurs halen. Net zoals je als zelfstandige een winkel kan openhouden, kan je hier een kerk starten.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
De natuur in de streek is prachtig.
Het stadsleven loopt hier van zonsopgang tot zonsondergang. Het ganse jaar door is het hier klaar rond 6.00u 's morgens tot 18.00u 's avonds. Het leven verstilt hier sterk na 18.00u
Op zaterdag is er markt. Vanuit heel de streek komen de kleine boeren hun koopwaar aanbieden. Heel veel fruit, een beetje groenten, maar ook allerlei klein gereedschap kan je er vinden. In een grote hal wordt vlees verkocht. Het ziet er echter niet smakelijk uit. Het ligt ongekoeld op vuile tafels waar vliegen opzitten. Ik denk dat elke europeaan ziek wordt van zo'n vlees.
's Avonds is hier geen uitgangsleven zoals bij ons. Er zijn wel enkele cafeetjes, maar veel jongeren hangen gewoon in groepjes op straat rond. Er is een groot drugprobleem in de stad.
Elke avond zijn hier tal van liturgische activiteiten. Er zijn hier een vijftiental sektaire kerkjes, die de mensen dreigen met de hel en ondertussen het geld uit hun beurs halen. Net zoals je als zelfstandige een winkel kan openhouden, kan je hier een kerk starten.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
Podes
Gisteren gingen we naar het project "Podes" kijken in een naburig stadje Tapiramutá(op 40 km van Novo Mundo)
pr. Frans kocht er een huis, liet het helemaal renoveren en maakte er een schooltje van voor doven, mensen met een mentale handicap en mensen met een fysieke handicap.
In deze arme streek zijn mensen met een handicap de meest kwetsbaren in de samenleving.
Het huis is er ingedeeld in gezellige leefgroepjes en er werken een viertal jonge gemotiveerde personeelsleden. pr. Frans zou in de tuin graag een zaaltje bouwen voor psychomotorische activiteiten. De kostprijs zou ongeveer 7500 euro bedragen: een mooi project dus om in vlaanderen actie voor te ondernemen.
Na het bezoek aan het project werden we uitgenodigd in het huis van één van de doven. Dankzij pr. Frans heeft ze werk gevonden. Ze mag de kerk poetsen en met bloemen versieren.
's Middags gingen we samen eten in een plaatselijk restaurantje. Je mag er zelf je bord opscheppen, wat dan gewogen wordt en zo betaald. Een ideaal systeem voor kleine eters. Aan tafel werd met Libras gesproken, de doventaal. Het was heel gezellig maar stil aan tafel. We hebben veel gelachen.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
pr. Frans kocht er een huis, liet het helemaal renoveren en maakte er een schooltje van voor doven, mensen met een mentale handicap en mensen met een fysieke handicap.
In deze arme streek zijn mensen met een handicap de meest kwetsbaren in de samenleving.
Het huis is er ingedeeld in gezellige leefgroepjes en er werken een viertal jonge gemotiveerde personeelsleden. pr. Frans zou in de tuin graag een zaaltje bouwen voor psychomotorische activiteiten. De kostprijs zou ongeveer 7500 euro bedragen: een mooi project dus om in vlaanderen actie voor te ondernemen.
Na het bezoek aan het project werden we uitgenodigd in het huis van één van de doven. Dankzij pr. Frans heeft ze werk gevonden. Ze mag de kerk poetsen en met bloemen versieren.
's Middags gingen we samen eten in een plaatselijk restaurantje. Je mag er zelf je bord opscheppen, wat dan gewogen wordt en zo betaald. Een ideaal systeem voor kleine eters. Aan tafel werd met Libras gesproken, de doventaal. Het was heel gezellig maar stil aan tafel. We hebben veel gelachen.
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
Mis in de Floresta
Gisterenavond hadden we eucharistieviering in de Floresta. Ik meende plots terecht gekomen te zijn in de film van Daens. Floresta is de armste wijk van de stad, waar mensen in krotten van huisjes wonen.
De mis gebeurde in het wijkschooltje, waar de mensen moesten zitten op kinderstoeltjes. Ook hier was alles muzikaal voorbereid door de catechisten.
De mis verliep wel bij momenten wat rommelig. De kinderen waren moeilijk stil te krijgen en liepen constant in en uit.
Op het einde van de mis stonden ze allen toppezot, vooral toen ik foto's nam. Allen wilden ze op de foto staan.
Toen we vertrokken moesten we ons een weg banen door de joelende kinderen die aan ons hingen.
De kinderen hebben liefde en genegenheid tekort. Ze leven meestal in gebroken gezinnen, waar men met moeite eten kan kopen. Sommigen zien er ook echt ondervoed uit: ze hebben heel wilde haren en een dik buikje. Het eten is heel eenzijdig: haast iedere maaltijd bestaat uit bonen en maniokpoeder.
Er is in de wijk een groot drug- en alcoholprobleem en veel tienerzwangerschappen.
Wanneer ik in de ogen keek van de kinderen dacht ik bij mezelf: welke toekomst hebben jullie in deze wereld?
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
De mis gebeurde in het wijkschooltje, waar de mensen moesten zitten op kinderstoeltjes. Ook hier was alles muzikaal voorbereid door de catechisten.
De mis verliep wel bij momenten wat rommelig. De kinderen waren moeilijk stil te krijgen en liepen constant in en uit.
Op het einde van de mis stonden ze allen toppezot, vooral toen ik foto's nam. Allen wilden ze op de foto staan.
Toen we vertrokken moesten we ons een weg banen door de joelende kinderen die aan ons hingen.
De kinderen hebben liefde en genegenheid tekort. Ze leven meestal in gebroken gezinnen, waar men met moeite eten kan kopen. Sommigen zien er ook echt ondervoed uit: ze hebben heel wilde haren en een dik buikje. Het eten is heel eenzijdig: haast iedere maaltijd bestaat uit bonen en maniokpoeder.
Er is in de wijk een groot drug- en alcoholprobleem en veel tienerzwangerschappen.
Wanneer ik in de ogen keek van de kinderen dacht ik bij mezelf: welke toekomst hebben jullie in deze wereld?
This album is powered by BubbleShare - Add to my blog
Abonneren op:
Posts (Atom)